THE GHOST WRITER

                

                    പ്രശസ്ത സംവിധായകന്‍ റോമന്‍ പോളന്‍സ്കി യുടെ  സിനിമയാണ് THE GHOST WRITER (2010) . വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ കണ്ടുവരുന്ന കൂലിയെഴുത്തും( GHOST WRITING ) കഴിഞ്ഞ പതിറ്റാണ്ടിലെ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയവും ഒക്കെയാണ് ഇതിലെ പ്രമേയം . സാധാരണ  എഴുത്ത് അധികം വഴങ്ങാത്തവരും സമയക്കുറവ് ഉള്ളവരും അയ പ്രശസ്തര്‍ക്ക് വേണ്ടി ആത്മകഥ യും മറ്റും ഒക്കെ എഴുതല്‍ ആണ് GHOST WRITER മ്മാരുടെ പണി . അങ്ങനെ മുന്‍ ബ്രിട്ടീഷ്‌ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് വേണ്ടി ആത്മകഥ എഴുതാന്‍ വരുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ , അയാള്‍ കണ്ടെത്തുന്ന ചില അപ്രതീക്ഷിത സത്യങ്ങള്‍ ഇതൊക്കെയാണ് ഒരു സസ്പെന്‍സ് ത്രില്ലെര്‍ എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന ഈ സിനിമയുടെ കഥ .

                      ഒരു കൂലിയെഴുതുക്കാരന്‍ (EWAN MCGREGOR) ബ്രിട്ടീഷ്‌ മുന്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ആത്മകഥ എഴുതാന്‍ ഉള്ള ജോലിയില്‍ എത്തി ചേരുന്നു.  അയാള്‍ക്ക് മുന്‍പ് അത് എഴുതിയിരുന്ന ആള്‍ ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതാണ് . എട്ടു വര്‍ഷം ബ്രിട്ടീഷ്‌ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന ആദം ലാങ്ങ് (PIERCE BROSNAN ) , ന്‍റെ കഥ അങ്ങനെ എഴുതി തുടങ്ങുകയാണ് . പക്ഷെ അതിനിടയില്‍ മുന്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ നല്‍കിയ ചില വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയെ   കഴിഞ്ഞുപോയ യുദ്ധത്തിലെ കുറ്റവാളിയായി മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നു . അങ്ങെനെ  പ്രധാനമന്ത്രി  അന്താരാഷ്ട്ര ക്രിമിനല്‍ കോടതി യുടെ  അന്വേഷണവും വിചാരണയും നേരിടാനും മറ്റും മടങ്ങുന്നു . പ്രസാധകരുടെ സമ്മര്‍ദ്ദം കൊണ്ട് എഴുത്തുകാരന്‍ എഴുത്ത് തുടരുന്നു . തനിക്കു മുന്‍പ് അത് എഴുതിയിരുന്ന  മൈക്ക് ന്‍റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചില രഹസ്യ രേഖകളിലൂടെ എഴുത്തുകാരന്‍ ചില സംശയങ്ങളില്‍ എത്തിപ്പെടുന്നു . അത് പിന്തുടര്‍ന്ന് പോകുന്ന അയാള്‍ എത്തിപെടുന്നത് തന്‍റെ ജീവന്‍ പോലും അപകടത്തിലാകുന്ന അവസ്ഥകളില്‍ ആണ് . തന്‍റെ മുന്‍ഗാമി കൊല്ലപെട്ടത്‌ എങ്ങനെയെന്നും അയാള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു . 

                 അമേരിക്കയുടെ CIA യും ബ്രിട്ടീഷ്‌ മുന്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയും തമ്മിലുള്ള ലോകം അറിയാത്ത ബന്ധവും തീവ്രവാദത്തിനെതിരെ യുള്ള യുദ്ധത്തില്‍ രാജ് താല്പര്യം വെടിഞ്ഞു അമേരിക്കക്കൊപ്പം നിന്നതുമായ  നിഗമനങ്ങളില്‍ ആണ്  എഴുത്തുകാരന്‍ എത്തുന്നത്‌ . അത് അയാള്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയോട് തുറന്നു ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അധികം വയ്കാതെ യുദ്ധത്തില്‍ മരിച്ച ജവാന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ വെടിയേറ്റ്‌ അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നു . പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാത്ത സമസ്യയായി സത്യം അവശേഷിക്കുന്നു .  ഒടുവില്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ അത്മകഥ പ്രകാശന വേളയില്‍ അയാള്‍ ആ സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നു . തന്‍റെ മുന്‍ഗാമി ആയിരുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ ആ  മാനുസ്ക്രിപ്റ്റ് ഇല്‍ കോഡ് ചയ്തു വച്ചിരുന്ന ആ സത്യം അയാള്‍ വായിച്ചെടുക്കുന്നു. സത്യം തിരിച്ചറിയുന്ന അയാള്‍ക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും ?? എന്താണ് അയാള്‍ കണ്ടെത്തുന്ന , അതീവ ഗുരുതരമായ, ലോകത്തെ ഞെട്ടികാന്‍ കഴിയുന്ന  ആ രഹസ്യം ?

                  ഒട്ടും മടുപ്പില്ലാതെ ആദ്യം മുതല്‍ അവസാനം വരെ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സിനിമയാണ് THE GHOST WRITER .  മുന്‍പ് എങ്ങും പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇതിന്‍റെ POLTLINE തന്നെ ഒരു ആകര്‍ഷണം ആണ് . സിനിമക്ക് ഒരു ടോട്ടല്‍ സസ്പെന്‍സ് മൂഡ്‌ നിലനിര്‍ത്താന്‍ സംവിധായകനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . റോമന്‍ പോളന്‍സ്കി യുടെ മുന്‍ ചിത്രങ്ങളായ ടെസ്സും പിയാനിസ്റ്റും ഒക്കെ നല്‍കുന്ന പ്രതീക്ഷകള്‍വച്ച് നോക്കിയാല്‍ ഒരല്‍പം പിന്നില്‍ നില്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതും ഒരു ചോദ്യമാണ് എങ്കിലും അനുവാചകരെ രസിപ്പിക്കുക എന്ന സിനിമാദൌത്യം ഇവിടെ പൂര്‍ണ്ണമായ അര്‍ഥത്തില്‍ തന്നെ നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് . സിനിമയുടെ ദ്രിശ്യഭാഷയും വളരെ മികച്ചത് തന്നെ എന്ന് എടുത്തു പറയണം . സിനിമയുടെ മൊത്തത്തില്‍ ഉള്ള ഒരു ദുരൂഹ സ്വഭാവത്തിനെ സാധൂകരിക്കുന്നതാണ് അതിന്‍റെ കളര്‍ ടോണ്‍ വരെ . 

                   EWAN MCGREGOR വളരെ അനായാസമായി പേരുപോലും ഇല്ലാത്ത ആ കൂലി എഴുത്തുക്കാരനായി മാറി . അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കരിയറിലെ തന്നെ മികച്ച വേഷങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ഇത് എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം . പിന്നെ പഴയ ബോണ്ട്‌ നായകന്‍ PIERCE BROSNAN , അധികം രംഗങ്ങളില്‍ ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ സിനിമക്ക് ഒരു അഴക്‌ പകരുന്നുണ്ട് . ഒരു മുന്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ  ഗാംഭീര്യവും ഭാവപകര്‍ച്ചയും വളരെ അനായാസമായി അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു എന്നും പറയണം . പിന്നെ ഒറ്റ രംഗം കൊണ്ട്  ഒരുപാടു ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്ന ELI WALLACH . പഴയ THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY യിലെ TUCO  (the ugly ) മുതല്‍ അദ്ദേഹം അഭിനയിച്ച ഒരുപാടു സിനിമകള്‍ ഓര്‍മ്മ വരും ഗോസ്റ്റ് റൈറ്റര്‍ ഓരോ പ്രാവശ്യം കാണുമ്പോളും . 

                പേരും രൂപവും ഭാവവും ഒക്കെ  വേറെയാണെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ പതിറ്റാണ്ടിന്റെ കലുഷിത ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും  അമേരിക്കയുടെ ഒരുപാടു വിമര്‍ശിക്കപ്പെട്ട യുദ്ധ വെറിയുടെയും ഒക്കെ കഥ കൂടിആയിട്ടു വേണം THE GHOST WRITER വായിക്കപ്പെടെണ്ടതു എന്നതാണ് സത്യം . സെപ്റ്റംബര്‍ 11 അക്രമണാനന്തര സംഭവങ്ങള്‍ ,  തീവ്രവാദ വിരുദ്ധ യുദ്ധ പ്രഖ്യാപനം, ഇറാക്ക് അധിനിവേശം  , അമേരിക്കക്കെതിരെ ഉരിത്തിരിഞ്ഞു  വന്ന വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ ഇവയോക്കെ ഒരല്‍പം ഗോപ്യമയിട്ടാണെങ്കിലും ഇതില്‍ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നു . മുന്‍ ബ്രിട്ടീഷ്‌ പ്രധാന മന്ത്രി ടോണി ബ്ലയര്‍ഉം അമേരിക്കയും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു  പ്രത്യേക  താല്പര്യം കൂടി ഇതില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട് . . വളരെ ലീനിയര്‍ ആയി പറഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു രാഷ്ടീയ വിമര്‍ശനം , ഒരു അമേരിക്കന്‍ വിരുദ്ധ വികാരം ഒക്കെ ഇതില്‍ മിഴിച്ചുനില്ല്ക്കുന്നു . തെളിവുകള്‍ പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ പലതും ചെയ്യുന്ന CIA യുടെ  പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കുന്ന ഒരു സിനിമ എന്നനിലയില്‍ കൂടിവേണം ഇതിന ക്കാണാന്‍.

              ലോക സിനിമാപ്രേക്ഷകരുടെ പ്രശംസ ഏറെ നേടുകയും ഒരുപാടു ചലച്ചിത്രമേളകളില്‍ നിന്ന് പുരസ്കാരങ്ങള്‍ വാരിക്കൂട്ടുകയുംചെയ്ത ഈ സിനിമ വഴിപോക്കന്റെ ഇഷ്ട സിനിമകളില്‍ ഒന്ന് തന്നെയാണ് . കാണാത്തവര്‍ക്ക് കാണാനും കണ്ടവര്‍ക്ക് വേണ്ടും കാണാനും ഈ കുറിപ്പ് ഉപകാരമാകണം എന്നാണ് എന്‍റെ ആഗ്രഹം 

                                            (വഴിപോക്കന്‍)

BACHEHA YE ASEMAN ( CHILDREN OF HEAVEN ) - ഒരു ഇറാനി ചലച്ചിത്രം

               
                

BACHEHA YE ASEMAN ( CHILDREN OF HEAVEN ) - 1998 ഒരു ഇറാന്‍ ചലച്ചിത്രമാണ് . ഇറാനി നവതരംഗ സിനിമാക്കാരില്‍ പ്രമുഖന്‍ അയ മജീദ്‌ മജീദി (MAJID MAJIDI ) യെ കുറിച്ച് ആദ്യം കേട്ടതും PEDAR എന്നൊരു സിനിമ കണ്ടതും കുറെ കാലം മുന്‍പ് ഒരു ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ യാത്രയ്ക്കിടെ ആണ് . പിന്നീടു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പല സിനിമകളും തേടി പിടിച്ചു കണ്ടിട്ടുണ്ട് . കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ വീക്ഷണത്തിലൂടെ കഥപറയുന്ന ഒരു മനോഹര ചിത്രമാണ് BACHEHA YE ASEMAN.

                      തന്‍റെ സഹോദരി സൈറയുടെ ഷൂസ് നന്നാക്കി കൊണ്ട് തിരിച്ചു വരുന്നതിനിടയില്‍ അലി എന്ന ബാലന്‍ അത് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു . പക്ഷെ അച്ഛനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാല്‍ തല്ലു കിട്ടും . മാത്രമല്ല പുതിയതൊന്നു വാങ്ങിത്തരാന്‍ തന്‍റെ പിതാവിന് കാശില്ല എന്നും അലിക്കറിയാം . അങ്ങനെ സൈറയും തമ്മില്‍ ഒരു ഉടമ്പടിയില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു .  സൈറ  രാവിലെ സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അലിയുടെ  ഷൂസ് ഇട്ടു പോകും . അവള്‍ ഉച്ചക്ക് വന്നതിനു ശേഷം അതുമായി അലി സ്കൂളില്‍ പോകും . അവന്‍ ഉച്ചക്ക് ശേഷമുള്ള സ്കൂളില്‍ ആണ് പോകുന്നത് . ടെഹറാന്‍ നഗരപ്രാന്തത്തില്‍ ആണ് അലിയും സൈറയും അവരുടെ കുടുംബവും ഉള്ളത് .  അവിടെ അവര്‍ ജീവിക്കുന്ന ചേരിയിലേക്കും അവരുടെ ഇടുങ്ങിയ ജീവിതത്തിലേക്കും കൂടി ക്യാമറ വച്ചാണ് സംവിധായകന്‍ സിനിമയുടെ ദ്രിശ്യഭാഷ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത് . പരിമിതമായ തങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യത്തില്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുന്ന രണ്ടു കുട്ടികളെ കാണിച്ചു തരുന്നു സംവിധയകന്‍ .

              തന്‍റെ നഷ്ടപെട്ടുപോയ ഷൂസ് കണ്ടെത്തി ആ വീട്ടിലേക്കു സൈറ അലിയെയും കൂട്ടി ചെല്ലുന്നു .  പക്ഷെ തങ്ങളേക്കാള്‍ പാവപെട്ട അവരുടെ സ്ഥിതി കണ്ടു ആ കുട്ടികളിലെ നന്മ അവരെ തിരിച്ചു നടത്തുന്നു .താന്‍ നഷ്ടപെടുത്തിയ സഹോദരിയുടെ ഷൂസ് എങ്ങനെയെങ്ങിലും പകരം നല്‍കണം എന്ന് അലിക്ക് ഉണ്ട് . അതുകൊണ്ടാണ് ഷൂസ് സമ്മാനം ഉണ്ട് എന്നറിഞ്ഞു അവന്‍ ഒരു ഓട്ടമല്‍സരത്തിനു ചേരുന്നത് , മൂന്നാം സമ്മാനം ആണ് ഷൂസ് എന്നതുകൊണ്ട്‌ അലി അതാണ് ലക്ഷ്യം വക്കുന്നത് . ആവശ്യങ്ങള്‍ ആണല്ലോ നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് . വലിയ ഒരു ആകാംഷയൊന്നും സിനിമ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല എങ്കിലും കഥ മൊത്തം വിശദീകരിക്കുന്നത് ഹിതമല്ലല്ലോ .

                 വ്യക്തമായ ഒരു രാഷ്രീയം കൂടി ഉണ്ട് മജീദ്‌ മജീദിയുടെ സിനിമകള്‍ക്ക്‌ ഉണ്ടാകാറുണ്ട് എന്നാണ് എന്‍റെ അഭിപ്രായം . ഇറാനിലെ രണ്ടു തട്ടിലെ ജീവിതവും ഇതില്‍ വരച്ചിടുന്നുണ്ട് . അലിയും പിതാവും കൂടി  ഉദ്യാനപാലനജോലി അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന രംഗങ്ങളില്‍ ഇറാനിലെ  പാവപ്പെട്ടവന്‍റെയും ആഡംബര ജീവിതത്തിന്‍റെയും ചിത്രം നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു കാണിച്ചു തരുന്നു. ഗേറ്റ് അടച്ചിട്ടു INTERCOM വച്ച് ജീവിക്കുന്ന പണക്കാരും ചേരികളില്‍ കൂരപോലുമില്ലാതെ അന്തിയുറങ്ങുന്ന ദരിദ്രനാരായനന്മ്മാരും  മൂന്നാം ലോക രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ച ആണ് . എങ്കിലും കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ കണ്ണില്‍ അത്തരം അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ ഇല്ലാത്തതും നമുക്ക് ഇവിടെ കാണാം . പോട്ടഷൂസും ഇട്ടു ഓട്ടമല്‍സരത്തിനു നില്‍ക്കുന്ന അലിയും  ബന്ധുക്കളുടെ പ്രോത്സാഹനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി എനര്‍ജി ഡ്രിങ്കും കുടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ബാലന്മ്മരെയും നമ്മുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നു സംവിധായകന്‍ .  സമ്പത്തിന്‍റെ അളവില്‍ സമൂഹം രണ്ടു തട്ടായി തിരിക്കപ്പെടുന്ന കാഴ്ച വെറുതെ കാണിക്കുക്ക മാത്രമാണെങ്കിലും ഒരു നിശബ്ദപ്രതിഷേധം അതില്‍ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി .  ചിലപ്പോള്‍ വഴിപോക്കന്റെ കാട്കേറുന്ന ചിന്തയുടെ കുഴപ്പം കൊണ്ടാകാം ഇങ്ങനെഒക്കെ ദര്‍ശിക്കുന്നത് .

                 BACHEHA YE ASEMAN എന്ന സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വല്യ ആകര്‍ഷണം വളരെ നിഷ്കളങ്കരായ രണ്ടു കുട്ടികള്‍ തന്നെയാണ് . അവരുടെ ചിന്തകളിലൂടെയും മാനസികവ്യപരങ്ങളിലൂടെയും ആണ് കഥ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതും .യാതൊരു വിധ പാളിച്ചയും തോന്നാത്തവിധം അങ്ങേയറ്റം പ്രൊഫഷണല്‍ ആയി തോന്നിയ ഇവരുടെ അഭിനയം പ്രത്യേകം പ്രശംസ അര്‍ഹിക്കുന്നു . അഭിനയ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളെക്കാളും സംഭാഷണങ്ങളെക്കാളും ദ്രിശ്യസമ്പന്നതകൊണ്ട് കഥപറയാന്‍ ആണ് സംവിധായകന്‍ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത് . വളരെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കുള്ള ഒരു ദ്രിശ്യ ഭാഷ ഇതിന്‍റെ തിരകഥക്ക് ഉണ്ട് . അതിനു ഏറ്റവും മനോഹരമായ സിനിമാരൂപം നല്‍കുന്നതില്‍ സംവിധായകന്‍ അങ്ങേയറ്റം വിജയിച്ചു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ.  സിനിമ കണ്ടറിയേണ്ട ഒരു അനുഭവം ആണ് അതുകൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതല്‍ എഴുതാന്‍ ഇതില്‍ ഒന്നുമില്ല .

                     കുട്ടികള്‍ കഥാപാത്രങ്ങളായി വരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ആവണം വഴിപോക്കനെ ഈ ചിത്രം കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ചത് . എല്ലാത്തരം പ്രേക്ഷകര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു സിനിമ ആണോ എന്നതില്‍ സംശയം ഉണ്ട് . എങ്കിലും കണ്ടിട്ട് ഒരു മോശം അഭിപ്രായം ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നില്ല . കാണാത്തവര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കണം . ഇല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു വ്യത്യസ്ത സിനിമാ അനുഭവമാകും നിങ്ങള്ക്ക് നഷ്ടപ്പെടുക .
BACHEHA YE ASEMAN ( CHILDREN OF HEAVEN )
DIRECTOR - MAJID MAJIDI
                                             (വഴിപോക്കന്‍ )

ഫ്രോഗ് - മരണത്തിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്ന ക്യാമറ

                   

                     ഇന്ന് FROG  എന്ന ഹൃസ്വ ചിത്രം കണ്ടു . ഒന്നല്ല രണ്ടു പ്രാവശ്യം . ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസം നടന്ന സംസ്ഥാന ടെലിവിഷന്‍ അവാര്‍ഡ് ചടങ്ങില്‍ മികച്ച ടെലിഫിലിംനു അടക്കം മൂന്ന് അവാര്‍ഡുകള്‍ നേടിയ ചിത്രമാണ് ഫ്രോഗ് . കാഴ്ച ചലച്ചിത്ര വേദിയുടെ മൂന്നാമത്തെ ചിത്രമായ (എണ്ണം ശരിയാണോ എന്നറിയില്ല ) ഫ്രോഗ് ഒരല്പം വ്യത്യസ്തമായ  സിനിമാ അനുഭവം ആണ് . സനല്‍ കുമാര്‍ ശശിധരന്‍ രചനയും സംവിധാനവും നിര്‍വഹിച്ച ഈ ഇരുപതു മിനിറ്റ് ചിത്രം യുടുബിലെ സ്ഥിരം ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം കോപ്രായങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഒരല്പം വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തുന്നു  . അത്കൊണ്ട് തന്നെ ചുമ്മാ ഒരു ഷോര്‍ട്ട്ഫിലിം എന്ന് എഴുതിത്തള്ളാതെ ഒരല്പം പരിഗണന അര്‍ഹിക്കുന്നു എന്നതിനാലാണ് ഈ കുറിപ്പെഴുതാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് .

                      ഫ്രോഗ്  മരണത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ കഥയായിട്ടാണ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത് . അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് അടര്‍ന്നു മാറുന്ന മരണത്തിന്റെ കഥയാവാം . എന്തായാലും മരണവും ജീവിതവും എവിടെ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു . ഒരുമിച്ചു യാത്രചെയ്യുന്നു . മരണം വിഷാദം മൂടിയ ഒരു മുഖമാണെങ്കില്‍  ജീവിതം ആഘോഷത്തിന്‍റെ , ആര്‍മാദത്തിന്‍റെ ഉന്മാദത്തിലാണ് .   ലൌകികമായ എല്ലാ  ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്നും വിടുതല്‍ നേടിയപോലെ രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങള്‍ . പേരുപോലും ഇല്ലാത്തവര്‍ . അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ പേരിനു എന്ത് പ്രസക്തി . വ്യക്തികള്‍ എന്നതില്‍ ഉപരി അവര്‍ പ്രതീകങ്ങള്‍ ആണ് .  രണ്ടു തവണ ആത്മഹത്യക്ക് ശ്രമിച്ചു പരാജയപെട്ട് മൂന്നാമത്  അതും തേടി ഇറങ്ങുന്ന ഒരാള്‍ , അയാള്‍ക്ക് ഗ്യാരണ്ടി മരണത്തിലേക്ക് വഴിതെളിക്കുന്ന മറ്റൊരാള്‍ ...  വഴിയില്‍ വച്ച്  മരണത്തിന്‍റെ സഞ്ചിയില്‍ കെട്ടിയ, അവരോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഒരു തവള . യാത്രാ എവിടേക്ക് എന്ന് തോന്നുനിടത്ത് , മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടക്ക് മറ്റൊന്ന് കൂടി . മനുഷ്യന്‍റെ ലൈംഗികതൃഷ്ണ ( അതോ വൈകല്യമോ ) .   ഒടുവില്‍ മരണവും ജീവിതവും  പരസ്പരം  അവരുടെ വേഷങ്ങള്‍ വച്ച്മാറുന്നു .മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയ്ക്കു പെട്ടെന്ന് പരസപരംകൈമാറാന്‍ കഴിയുന്ന വിധം ഒരു നേര്‍ത്ത അതിര് മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന് പറയുന്നു സിനിമ . ജീവിതമാഘോഷിച്ച്കൊണ്ട്  മരണത്തിലേക്കും മരണത്തിന്‍റെ മണവും പേറി ജീവിതത്തിലേക്കും അവരറിയാതെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ് കഥാപാത്രങ്ങള്‍ .

                    രണ്ടു നിറങ്ങള്‍ക്ക് ആണ് സിനിമയില്‍ മിഴിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് . ജീവിതത്തിന്‍റെ പച്ചയും ചോരയുടെ ചുവപ്പും . മരണത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ജീവിതത്തിന്‍റെ പച്ചപ്പിലൂടെ ആകുന്നു . ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കയറുന്നത് മരണത്തിന്റെ ചോര നിറം പുരണ്ടും .സിനിമ നല്‍കുന്ന  ഹൃസ്വകാഴ്ചകളില്‍ മരണത്തിന്‍റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അടയാളമായി ഈ നിറങ്ങള്‍ കൂടി കട്ട പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു . "ജിവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ , മരിക്കാന്‍ അത് തന്നെ വിചാരിക്കണം എന്നതാണ് " എന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്ന സിനിമ തമാശക്കും അപ്പുറം പച്ചയായ ചില ശാശ്വത സത്യങ്ങളിലേക്ക്‌ കൂടി വിരല്‍ചൂണ്ടുന്നു .

                  ഫ്രോഗ് ഒരു ബുദ്ധിജീവി സിനിമയായി  മുദ്രകുത്തപ്പെടാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട് . പക്ഷെ ഒരല്പം സിംബോളിക് ആയി പറയുന്നു എങ്കിലും ഒരു കപട ബുദ്ധിജീവി സ്വഭാവം ഫ്രോഗിനില്ല . പ്രമേയത്തിലും അവതരണത്തിലും വളരെ ലാളിത്യം ഉണ്ട് താനും . ആസ്വാദനത്തിനു ഒരല്പം ചിന്ത ആവശ്യപ്പെടുംപോലും ഫ്രോഗ്  ജീവിത സത്യങ്ങളെ പച്ചയായി തന്നെ നോക്കിക്കാണുന്ന സിനിമയാണ് .   പിന്നെ വിഷ്വല്‍ റിച്ച്നെസ്സ്  എടുത്തു പറയേണ്ട ഒരു ഘടകം ആണ് . ഫ്രോഗ് നു മികച്ച ഒരു വിഷ്വല്‍ ട്രീറ്റ്മെന്റ് നല്കാന്‍ സംവിധായകന്‍ സനാതനനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . മലയാളസിനിമയുടെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് ഉടനെ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെപോലെ ആത്മാവുള്ള സിനിമാക്കാര്‍ കടന്നു വരട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു .

 ഇരുപതു മിനിറ്റ് മാത്രം ദൈര്‍ഘ്യം ഉള്ള ഫ്രോഗിന്റെ യുട്യൂബ് ലിങ്ക് താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു . നിങ്ങള്‍ക്കും ഇഷ്ടമാകും എന്ന് തന്നെ കരുതുന്നു .  
http://www.youtube.com/watch?v=MxRpLZGBQSE

(ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കില്‍ വഴിപോക്കനെ പഴി പറയരുത് . എന്തായാലും തിയേറ്റര്‍ കാഴ്ച പോലെ കാശു പോയില്ല എന്ന് ഓര്‍ത്തെങ്കിലും എന്നോട് നിങ്ങള്‍ പൊറുക്കും എന്ന് കരുതുന്നു )
                                                        (വഴിപോക്കന്‍)

ജയകൃഷ്ണനും തൂവാനത്തുമ്പികളും

     

     
              തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ എന്ന പത്മരാജന്‍ ക്ലാസ്സിക്‌ന്‍റെ  ആരാധകര്‍ അല്ലാത്ത മലയാളികള്‍ ഉണ്ടോ ? എത്ര തലമുറയെയാണ്  തൂവാനത്തുമ്പികളും പത്മരാജനും മണ്ണാറതൊടി  ജയകൃഷ്ണനും ക്ലാരയും  കൂടി വശീകരിക്കുകയും ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത് ? പപ്പേട്ടന്‍ മലയാള ത്തിനു നല്‍കിയ ഏറ്റവും മികച്ച സിനിമകളില്‍ ഒന്നായ തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ കാലാതിവര്‍ത്തിയായി എന്നും ഒരു കള്‍ട്ട് ആയി നിലനില്‍ക്കുന്നത് ആ സിനിമയുടെ ലളിതവും എന്നാല്‍ മനുഷ്യനെ ആഴത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്നതുമായ അതിന്‍റെ പ്രമേയ ശക്തിയാണ് .

                 വീട്ടുമുറ്റത്തെ ഒരു തേങ്ങാകച്ചവടത്തില്‍ നിന്നാണ്  തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ തുടങ്ങുന്നത് . ജയകൃഷ്ണന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം പിന്നെ നമുക്കൊപ്പം ഒരു പ്രയാണം നടത്തുന്നു . മനുഷ്യനിലെ  എല്ലാ നല്ലതിനെയും ചീത്തയും ഒരു കഥാപാത്രത്തില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടു അയാള്‍ക്കൊപ്പം നമ്മളും .  തികഞ്ഞ അരാജകത്വം ആണ് ജയകൃഷണന്‍റെ മുഖമുദ്ര . "കുറെ കൊച്ചു വാശികളും , കൊച്ചു അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും  കൊച്ചു ദുശീലങ്ങളും , അതാണ് ഞാന്‍ "  എത്ര ഭംഗിയായിട്ടാണ് പപ്പേട്ടന്‍ ജയകൃഷ്ണനെ നിര്‍വചിച്ചത്‌ . ഇതിലും കൂടുതല്‍ ഒരു വിശദീകരണം ആ കഥാപാത്രം ആവശ്യപെടുന്നില്ല . തന്‍റെ നിര്‍വചനത്തില്‍ , അതിന്‍റെ ഫ്രെമില്‍ ഒതുക്കി നിര്‍ത്തികൊണ്ട്‌ തന്നെയാണ് ആ കഥാപാത്രത്തെ അദ്ദേഹം എഴുതിയുണ്ടാക്കിയതും . സിനിമകണ്ട്‌ തീരുമ്പോള്‍ ഒരു കഥാപാത്രം എന്നതില്‍ഉപരി നാം പരിചയപെട്ട ഒരാളായി ജയകൃഷ്ണന്‍ നമ്മുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നത്  പത്മരാജന്‍റെ ക്രാഫ്റ്റ്ന്‍റെ പ്രത്യേകത ആണ് .

              തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ ഒരു പൊളിച്ചെഴുത്ത് കൂടി ആയിരുന്നു . നമ്മുടെ അന്നുവരെയുള്ള നായകസങ്കല്പങ്ങളെ പാടേ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയൊരു ബിബം തീര്‍ക്കുകതന്നെ ചെയ്തു ഈ സിനിമ . നമ്മള്‍ കണ്ടു പരിചയിച്ച സദാചാരപക്ഷത് നില്ല്കുന്ന നന്മയില്‍ മുങ്ങി നീരാടിയ നായകന്മ്മാരോടു പമിച്ചാല്‍ ജയകൃഷ്ണനു ഒരല്പം പ്രതിനായക സ്വഭാവം തന്നെ ആണെന്ന് പറയേണ്ടിവരും . എങ്കിലും ആ സിനിമയും കഥാപാത്രവും മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിലനില്‍കുന്നത്‌ രചയിതാവിന്റെ എടുത്തുപറയേണ്ട മേന്മതന്നെയാണ് . ജയകൃഷ്ണനെ പ്പോലെ ഇത്രയും പൂര്‍ണമായി വികാസം പ്രാപിച്ച സിനിമാകഥാപാത്രങ്ങള്‍ മലയാളത്തില്‍ അധികം കാണാറുമില്ല. മലയാളത്തില്‍ പിന്നീട് വന്ന ഒട്ടുമിക്ക  HERO ORIENTED  സിനിമകളെയും  ഫ്യൂഡല്‍ നായകന്മ്മര്‍ക്ക്  ഒരു പരിതി വരെ ജയകൃഷണന്‍റെ സ്വാധീനവും സ്വഭാവവും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോകിയാല്‍ മനസിലാകും . തൂവാനത്തുമ്പികളും പത്മരാജനും പിന്നീടു വന്ന സിനിമാക്കാരില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സ്വാധീനത്തിന്റെ അടയാളം കൂടിയാണ് ഈ അനുകരണങ്ങള്‍.

          ലാളിത്യമാണ് തൂവാനത്തുമ്പികളുടെ മുഖമുദ്ര .  വളരെ ലളിതവും എന്നാല്‍ ജീവന്‍ തുടിക്കുന്നതും അയ ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും അതിവാചാലതയോ   നാടകീയതയോ ഇല്ലാത്ത ഇതിലെ പ്ലോട്ടും ഒരു സിനിമ എന്നനിലയില്‍ ഇതിനെ മനോഹരമാക്കാന്‍ ഏറെ സഹായിച്ചു . ചില സദാചാര വാദികളുടെ വിമര്‍ശനപീരങ്കികള്‍ ഇതിനുനേരെ തൊടുക്കപെട്ടു എങ്കിലും അതൊന്നും വിലപോകാഞ്ഞത് ഇതിന്‍റെ ജീവിതഗന്ധിയായ പ്രമേയംകൊണ്ട് തന്നെയാകണം . ലളിതമായി കഥപറയുമ്പോള്‍തന്നെയും അതിസങ്കീര്‍ണമായ ജീവിതത്തിലൂടെ ആണ് ഇതിലെ നായകനും നായികയും കടന്നുപോകുന്നതും .ജോണ്‍സന്‍ മാഷിന്റെ  പശ്ചാത്തല സംഗീതം ഇല്ലെങ്കില്‍ തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ ഇത്രമനോഹരമാകുമോ എന്ന് സംശയം തോന്നി . പെരുമ്പാവൂര്‍ ജി യുടെ രണ്ടു പാട്ടുകളും കൂടിയായപ്പോള്‍ ഒരു കവിതപോലെ മനോഹരമായി ഈ സിനിമ .

                 ജയകൃഷ്ണനെ ജീവനോടെ ഓരോ സീനിലും നിറയ്ക്കുന്നതില്‍ മോഹന്‍ലാല്‍ എന്ന മഹാനടന്റെ കഴിവ് എടുത്തുപറഞ്ഞേ മതിയാകൂ . "ഉദകപ്പോള"യില്‍ നിന്ന് തൂവാനത്തുമ്പികളിലേക്ക് എത്തുമ്പോള്‍ ക്ലാരയെയും മറികടന്നു ജയകൃഷണന്‍ സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിയത് മോഹന്‍ലാലിന്റെ നടനവിസ്മയം കൊണ്ടുകൂടി ആണ് . ലാലേട്ടനെ അല്ലാതെ മറ്റൊരു നടനെയും സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പോലും കഴിയാത്തവിധം ആ കഥാപാത്രത്തെ തന്റെതാക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു . ക്ലാര യായി ജീവിച്ചു ഒരുപാടു തലമുറയിലെ ചെറുപ്പക്കാരുടെ ആവേശമായ സുമലതയും മികച്ച പ്രകടനം തന്നെ നടത്തി ഈ സിനിമയില്‍ .  ചുമ്മാ തുണിയഴിച്ചിട്ടും സെക്സ്ഉം പച്ചതെറിയും പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും ആത്മാവുള്ള സിനിമയുണ്ടാക്കാന്‍ സാധിക്കാത്ത  നമ്മുടെ ന്യൂ ജെനെരെഷന്‍ ക്കാര്‍ക്ക് ഒരു പാഠപുസ്തകം കൂടിയാണ് ഈ സിനിമ .

           ഇപ്പോളും തൃശ്ശൂര്‍ പട്ടണത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ കണ്ണുകള്‍ ജയകൃഷണനെ പരത്തും. ഏതെങ്കിലും പെട്ടികടയില്‍ നാരങ്ങവെള്ളം വാങ്ങിയിട്ട് തര്‍ക്കിച്ചു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും അയാള്‍ എന്ന് മനസ്സ് പറയും . ബാറില്‍ കേറിയാല്‍ ആദ്യം കൌണ്ടര്‍ ലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കും . ബിയര്‍ അടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഋഷിയും ജയകൃഷണനും അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിലോ ? ശക്തന്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ചെന്നാല്‍ ആട്ടിന്‍തലക്ക് വിലപേശി നില്‍ക്കുന്ന ജയകൃഷണന്‍ സങ്കല്പത്തില്‍ വരും  . വടക്കുംനാഥനെ തൊഴാന്‍ ചെന്നാല്‍ കല്ലുപാകിയ നടവഴിയിലൂടെ രാധയുടെ കയ്യുംപിടിച്ചു നടന്നുവരുന്ന , ആല് തണലില്‍ അവളോട്‌ സൊറപറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജയകൃഷ്ണനെ  കാണാം .

          ജയകൃഷ്ണന്‍ ഇപ്പോളും എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും കൊച്ചു കൊച്ചു തമാശകള്‍ കാണിക്കാന്‍ എപ്പോളും അയാള്‍ തൃശൂര്‍ ടൌണില്‍ ഇറങ്ങാറണ്ടെന്നും ഒക്കെ തോന്നിപോകുന്നത് അത്രമാത്രം ആ സിനിമയും ജയകൃഷണനും നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ കയറിപ്പോയത്കൊണ്ടാണ് . എവിടെയോ വച്ച് എപ്പോളോ പരിചയപെട്ട ഒരു സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ അയാള്‍ എന്നും നമ്മുടെ ഓര്‍മകളില്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് .

കുറുപ്പ് :- ഫേസ്ബുക്കും ബ്ലോഗും ഇ - എഴുത്തും ഒക്കെ തുടങ്ങുന്നതിനു  മുന്‍പ് എഴുതിയതാണിത്. പഴയ ഡയറിയില്‍  നിന്നു  കണ്ടപ്പോള്‍ തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ വീണ്ടും കാണാന്‍ തോന്നി . കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇത് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യണമെന്നും .
                                            -(വഴിപോക്കന്‍ )

നാടോടി മന്നന്‍ - ഒരു വിമര്‍ശനം

     

      

        രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം മുന്‍പ് ദിലീപിന്‍റെ നാടോടി മന്നന്‍ കണ്ടു . ഒരു ദീര്‍ഘയാത്രയുടെ ക്ഷീണവും വിട്ടുമാറാതെ തുടര്‍ന്ന പനിയും കൊണ്ട് ആണ് എഴുതാന്‍ അല്പം വൈകിയത് . ഈ ഇടയായി തിയേറ്ററില്‍ പോയി കാണേണ്ടി വരുന്നത് ഇത്തരം സിനിമകള്‍ ആകുന്നതില്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി . ശ്രിങ്കാരവേലന്‍ പോലൊരു സിനിമ നല്‍കിയ ആഖാതം മാറുന്നതിനു മുന്‍പേ ഇങ്ങനെ ഒരു സിനിമയുമായി വീണ്ടും പ്രേക്ഷകരെ ദണ്ണിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ച ദിലീപിന്‍റെയും വിജി തമ്പിയുടെയും  ഒരു ധൈര്യം .... ഹോ.. സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കണം . ഇല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ സമ്മതിക്കില്ല . 

സിനിമയെക്കുറിച്ച്  രണ്ടു വാക്ക്:-

        സിനിമ കണ്ടിട്ട് മോശം പറയേണ്ടി വരുന്നത് വ്യക്തിപരമായി ഒരല്‍പം  വിഷമമുള്ള കാര്യമാണ് . നാടോടി മന്നന്‍ ഒന്നിലേക്കും നയിക്കാത്ത , ഒന്നും നല്‍കാത്ത ഊഷരമായ ഒരു സിനിമാകാഴ്ചയാണ് . ഇതിനെ വിമര്‍ശക്കാന്‍ പോലും അറയ്ക്കും എന്നതാണ് സത്യം . ദിലീപിന്‍റെ കഴിഞ്ഞ എല്ലാ സിനിമകളും എനിക്ക് തിയേറ്ററില്‍ പോയി കാണേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട് . സ്ഥിരം ഫോര്‍മുലകളും ആവര്‍ത്തനവിരസമായ പ്ലോട്ടും കൊണ്ട് മടുപ്പിച്ച കഴിഞ്ഞ കുറേ ചിത്രങ്ങള്‍ നാടോടിമന്നനുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കിയാല്‍ ക്ലാസിക് ആയിരുന്നു എന്ന് വേണം പറയാന്‍ . അത്രമാത്രം എല്ലാവിധത്തിലും ശൂന്യമായ ഒരു സിനിമയാണ് നാടോടിമന്നന്‍ . ചുമ്മാ കുറെ കോപ്രായങ്ങള്‍ കാണിച്ചു ദിലീപിനെ എല്ലാ സീനിലും കയറൂരി വിട്ടു gimmick കാട്ടി പ്രേക്ഷകരെ വീണ്ടും പറ്റിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച വിജി തമ്പി നല്ല കടുത്തഭാഷയില്‍ തന്നെ വിമര്‍ശനം അര്‍ഹിക്കുന്നു . ഏക ആശ്വാസം ദ്വയാര്‍ത്ഥപ്രയോഗവും തെറിയും ഇല്ല എന്നത് മാത്രമാണ് . അത് പക്ഷെ ഒരു സിനിമയുടെ മേന്മ അല്ലല്ലോ (തുണി ഉടുത്തിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറയന്നപോലെ അല്ലെ ) . എന്ത് പ്രതീക്ഷിച്ചു പോയാലും നിങ്ങള്‍ക്ക് നിരാശയെ ലഭിക്കു . കണ്ടു മടുത്ത ഒരുപാടു സിനിമകളില്‍ നിന്ന് കടം കൊണ്ട് പ്ലോട്ട് . ഇക്കിളിയിട്ടാലും ചിരിക്കാത്ത  തമാശകള്‍, വെറുപ്പിക്കുന്ന പാട്ടുകള്‍ , ഒരാവശ്യവും ഇല്ലാത്ത സ്ക്രീനില്‍ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ , .... അകെ ഒരു സ്മശാനമൂകത ആയിരുന്നു തിയേറ്ററില്‍ . ഇതിലൊന്നും തെല്ലും കൂസാകാത്ത ചിലര്‍ മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് കാലും കയറ്റിഇട്ടു സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു ... ചില മദ്യപ്പന്‍മ്മാരുടെ കൌണ്ടര്‍ തമാശകള്‍ സിനിമയില്‍ ഉള്ളതിനേക്കാള്‍ ചിരി ഉണര്‍ത്തി . ടിക്കറ്റ്‌ കാശു , കാപ്പി , കടല , സിഗേരറ്റ് അങ്ങനെ മൊത്തത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ ആഗോളസാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിക്ക് അക്കം കൂട്ടുന്നു ഈ സിനിമ . 

ദിലീപ് സാറിനു ഒരു തുറന്ന കത്ത് :-

        സമകാലീന മലയാള സിനിമയുടെ അഭിമാനവും , മമ്മൂട്ടി , മോഹന്‍ലാല്‍ , സുരേഷ്ഗോപി എന്നിവര്‍  കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറവും കഴിവുള്ള മലയാള നടന്‍ എന്നും ഒക്കെ അങ്ങയെ കുറുച്ചു വളരെ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്നു . ഒരുകാലത്ത് മോഹന്‍ലാലിനു സ്വന്തമായിരുന്ന അടുത്ത വീടിലെ പയ്യന്‍ ഇമേജ് പിന്നീടു താങ്കള്‍ക്ക് മാത്രം സ്വന്തവും ആയിരുന്നു . ഇപ്പോളും അത് ഏതാണ്ട് അങ്ങനെ തന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നും ഉണ്ട് . വളരെ സ്വാഭാവികമായി, അച്ചടക്കത്തോടെ  നര്‍മം കൈകാര്യം ചെയുന്ന , ഒരു സ്വാഭാവിക അഭിനയ ശൈലിയുള്ള , വ്യത്യസ്തമായ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ തേടിപോകുന്ന , നല്ല ഒരു നടന്‍ കൂടിയായ താങ്കള്‍ എന്തിനാണ് സ്വന്തം വില ഇങ്ങനെ കളയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് . വര്‍ഷങ്ങളോളം സഹസംവിധായകന്‍ ആയി ജോലി ചെയ്ത , വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് മുഖ്യധാര സിനിമയിലേക്ക് വന്ന താങ്കള്‍ക്ക് ഇതെന്തു പറ്റി . വെറും കച്ചവടം മാത്രമായി സിനിമയെ കണ്ട് ഇത്രയേറെ താഴേക്ക്‌ പോകുമ്പോള്‍ താങ്കള്‍ ഇത് സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ എന്ന് വഴിപോക്കന് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു . അതോ കളക്ഷന്‍ റെക്കോര്‍ഡിന്‍റെ ഭ്രമിപിക്കുന്ന കോടികണക്കുകള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ മറ്റൊന്നും ഇല്ല എന്നുതന്നെ താങ്കളും ചിന്തിക്കുന്നുവോ ?

      തൊണ്ണൂറുകളിലെ ആദ്യകാല സിനിമകള്‍ മുതല്‍ എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപെട്ട മലയാളത്തിലെ ഒരുപാടു നല്ല ചിരി സിനിമകള്‍ താങ്കളുടെതായി ഉണ്ട് .  കഥാവശേഷനും , മലര്‍വാടിയും പോലുള്ള സിനിമകള്‍ നിര്‍മിക്കാന്‍ കാണിച്ച ധൈര്യവും ഏറെ എടുത്തു പറയണം. അവയൊക്കെ ഒരു നടന്‍ എന്നും മലയാള സിനിമാകുടുംബത്തിലെ അംഗം എന്നും ഒക്കെ ഉള്ള നിലയില്‍ താങ്കള്‍ക്ക് നല്ല ഒരു ഇരിപ്പിടം തരുന്നും ഉണ്ട് . പക്ഷെ ആ കസേരയുടെ കാല്‍ ചവിട്ടി ഓടിക്കാന്‍ ആണ് താങ്കള്‍ ഇപ്പോള്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നി പോകും . ഒന്ന് രണ്ടു സിനിമകള്‍ വിജയിച്ച ഗര്‍വില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രേക്ഷകരെകൊണ്ട് അതുതന്നെ തീറ്റിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചാല്‍ അത് അധികകാലം വിലപ്പോവില്ല എന്ന് മലയാളി പ്രേക്ഷകന്‍റെ പള്‍സ്‌ അറിയുന്ന താങ്കള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു തരേണ്ടതില്ല എന്നറിയാം . ഇത് വിജയിച്ചിലെങ്കില്‍  മറ്റൊന്നുമായി വന്നു താങ്കള്‍ വീണ്ടും വിജയം കൊയ്യുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എഴുതിയ ഈ വാക്കുകള്‍ എന്നെ തന്നെനോക്കി കൊഞ്ഞനംകുത്തും എന്നും എനിക്കറിയാം . പക്ഷെ പറയേണ്ടത് തുറന്നു പറയാന്‍ ഞാന്‍ ആരെയും ഭയപ്പെടാറില്ല . ഈ നിലക്ക് തുടര്‍ന്ന് പോയാല്‍ കുടുംബസദസ്സുകളുടെ പ്രിയനായകന്‍ എന്ന വിശേഷണം താങ്കള്‍ക്ക് അന്യമാകുന്ന നാളുകള്‍ അധികം ദൂരെയല്ല .

--- ദൈവം മലയാളസിനിമയെ (ഒപ്പം താങ്കളെയും ) രക്ഷിക്കട്ടെ

ഇനി വിജി തമ്പി സാറിനോട് :-

 

    സൂര്യമാനസം പോലൊരു സിനിമ ഇനിയും താങ്കളുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് അത്യാഗ്രഹം ആണെന്നറിയാം , എങ്കിലും ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാല്‍ നാടോടിമന്നനെക്കാള്‍ പത്തിരട്ടി മികച്ച സിനിമ ഉണ്ടാക്കാന്‍ താങ്കള്‍ക്ക് സാധിക്കും എന്ന് തന്നെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് . അതിനുള്ള പരിചയവും അനുഭവവും താങ്കള്‍ക്ക് ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു .

         ആഴത്തില്‍ ചിന്തിച്ചാല്‍ എഴുതിയാലും എഴുതിയാലും തീരാത്ത ഒരുപാടു വിയോജിപ്പ് ഉണ്ട് . പക്ഷെ മൊത്തത്തില്‍ സിനിമയോട് തോന്നിയ ചില വികാരങ്ങളും അഭിപ്രായവും മാത്രമേ ഇതില്‍ എഴുതിയിട്ടുള്ളൂ . ഉപരിപ്ലവമായി അല്ലാതെ ഇതേക്കുറിച്ച് എഴുതാന്‍ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല . ഇത് ഒരു കണ്ടിരിക്കാവുന്ന സിനിമആയിട്ടെങ്കിലും ആര്‍ക്കെങ്കിലും തോന്നിയാല്‍ ഭാഗ്യം .

മലയാള സിനിമാവ്യവസായം താങ്ങുന്നതിനേക്കാള്‍ അധികം സിനിമകള്‍ ഇപ്പോള്‍ വെള്ളിയാഴ്ച തോറും ഇറങ്ങുന്നുണ്ട് . അതിനിടയില്‍ ഒരു നാടോടി മന്നന്‍ കൂടി . അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു അശ്വസിച്ചാല്‍ വല്യ ഒരു നിരാശ ഒഴിവാകും . ഒരുവിധ സിനിമാഅനുഭൂതിയും ഇല്ലാതെ , വെറുതെ അന്തംവിട്ടു  സ്ക്രീനില്‍ നോക്കിയിരുന്നാല്‍ ഒരു നഷ്ടബോധവും തോന്നാത്ത ആര്‍ക്കും ധൈര്യമായി കാണാവുന്ന സിനിമ .

വാല്‍:- ഗ്രാവിറ്റി കാണാന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ചെയ്തിട്ടും കാണാന്‍ പോകാതെ കാശു പോയപ്പോള്‍ പോലും തോന്നാത്ത ഒരു വെറുപ്പ്‌ കൂട്ടുകാര്‍ ടിക്കറ്റ്‌എടുത്തു തന്നു നാടോടി മന്നന്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നി.  

                                                                                             (ഒരു വഴിപോക്കന്‍ )

THE KING'S SPEECH - ഒരു അതിജീവനത്തിന്‍റെ കഥ പറയുന്ന ചരിത്ര സിനിമ

                 

                 THE KING'S SPEECH -2010 ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് ചരിത്ര സിനിമയാണ് .   Once upon a time , there lived a king  എന്ന് ഒരു മുത്തശി കഥപോലെ തുടങ്ങാന്‍ തോന്നുന്നു . കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ ആദ്യ പകുതിയില്‍ ബ്രിട്ടീഷ്‌ രാജകുടുംബത്തില്‍ ആണ് കഥ നടക്കുന്നത് . സംസാരതടസം കൊണ്ട് വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടും വിഷാദവും നേരിടുന്ന ജോര്‍ജ്ജ് ആറാമന്‍ രാജാവിന്‍റെ ( THE KING GEORGE VI)  കഥയാണ് സിനിമ പറയുന്നത് .

            കഥ തുടങ്ങുന്നത്  സംസാരതടസം കൊണ്ട് ഒരു പ്രസംഗം പൂര്‍ത്തികരിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോകുന്ന  രാജകുമാരനില്‍ നിന്നാണ് . വിക്കും സംസാരിക്കാന്‍ ഉള്ള ബുദ്ധിമുട്ടും കൊണ്ട് ഏകാന്തനും വിഷാദനും അയ  രാജകുമാരന്‍ , അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാന്‍ എത്തുന്ന ഒരു SPEECH THERAPIST എന്നി വര്‍ ആണ് ഇതിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ .  സംസാര തടസത്തെ അതിജീവിക്കാന്‍ അയാള്‍ അദ്ദേഹത്തെ സഹായികുന്നതും അവര്‍ തമ്മില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന അഗാധമായ ഒരു ഹൃദയബന്ധവും ആണ് സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം . ജോര്‍ജ്ജ് അഞ്ചാമന്‍ രാജാവ്‌ , ചര്‍ച്ചില്‍, കുട്ടിയായ ഇപ്പോളത്തെ രാജ്ഞി എലിസബത്ത് , അങ്ങനെ ഒരുപാടു ചരിത്ര പുരുഷന്മാര്‍ സിനിമയില്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആയി വരുന്നുമുണ്ട്  . ഒരു സംഭവ കഥയെ സിനിമയാക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന  വെല്ലുവിളികള്‍ എല്ലാം അതിജീവിച്ചു എടുത്ത സിനിമ ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും അന്നത്തെ രാജകുടുംബത്തിന്റെയും ഒക്കെ ജീവിത രീതിയുടെയും സാമൂഹിക സാംസ്‌കാരിക രംഗങ്ങളുടെയും ഒക്കെ ഒരു നേര്‍പതിപ്പ്  ആകുന്നതു പ്രശംസനീയം തന്നെ ആണ് .

              DAVID SEIDLER റുടെ തിരക്കഥയും TOM HOOPER റുടെ സംവിധാന മികവും എടുത്തു പറയണം . ഒരുപാടു വിശദമായി പോകാന്‍ സാധ്യത ഉള്ള ഒരു പ്രമേയത്തെ കൃത്യമായ ഒരു സമയ-ദ്രിശ്യ പരിധിക്കുള്ളില്‍ നിജപെടുത്തി തയാറാക്കിയ തിരകഥ സിനിമയുടെ പ്രധാന സവിശേഷതയാണ് . അതിനു ചേരുംവിധം സംവിധായകന്‍റെ പ്രതിഭയുടെ സ്പര്‍ശം കൂടി ആയപ്പോള്‍ വെറുമൊരു ചരിത്രസിനിമ എന്നതിലും അപ്പുറത്തേക്ക് THE KINGS SPEECH വളര്‍ന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം . ഇതിലെ അഭിനയ പ്രകടനങ്ങള്‍ , പ്രത്യേകിച്ചും  കോളിന്‍ ഫിര്‍ത്ത് (COLIN FIRTH) , ജഫ്രി റഷ് (GOEFFREY RUSH ) എന്നിവരുടെ പ്രകടനങ്ങള്‍ അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു . സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കാത്ത സാമ്രജ്യത്തിന്റെ  അധിപന്‍ ആയി ഇരികുംപോളും  ചക്രവര്‍ത്തി അനുഭവിക്കുന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ കയറുംവിധം തന്നെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ COLIN FIRTH നൂറുശതമാനവും വിജയിച്ചു .  രാജാവിന്‌ അത്രകണ്ട് എളുപ്പമല്ലാത്ത അതിജീവനത്തിനു കളമൊരുക്കി കൂടെ നില്‍ക്കുന്ന SPEECH THERAPIST  ആയി റഷും വളരെ തന്മയത്വതോടെ അഭിനയിച്ചു .

       ബ്രിട്ടീഷ്‌ രാജവംശത്തിന്‍റെ തന്നെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രചണ്ഡമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെ  ആണ് സിനിമ സഞ്ചരിക്കുന്നത് .  ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തര ലോകം , അവിടുത്തെ എന്തും സംഭവിക്കാവുന്ന കലുഷിത രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം ,  അങ്ങനെ കുറെയേറെ കാര്യങ്ങള്‍ സിനിമയില്‍ വരുന്നുണ്ട് . ബ്രിട്ടന്‍റെ ചരിത്രത്തില്‍ മൂന്ന് രാജാക്കന്മാര്‍ ഭരിച്ച വര്‍ഷം-1936  സിനിമയില്‍ ഒരുപാടു നേരം വരുന്ന കാലഘട്ടം ആണ് . പഠിച്ചതും വായിച്ചറിഞ്ഞതും അയ ചരിത്രം മുഴുവന്‍ ഒരു പ്രൊജക്ഷനായി മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു വരും സിനിമ കാണുമ്പോള്‍ . എങ്കിലും അതിലെല്ലാം ഉപരിയായി സിനിമ തീരുമ്പോള്‍ രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളെ  മനസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ . ജോര്‍ജ്ജ് ആറാമന്‍ രാജാവും അദേഹത്തിന്റെ സ്പീച് തെറാപ്പിസ്റ് ലയണല്‍ ലോഗും .

            ചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കഥ പറയുമ്പോളും ചരിത്രത്തേക്കാള്‍ ഉപരി ശ്രദ്ധ കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ തന്നെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഒരു വല്യ വിജയമാണ് . കൂടുതലും ഇന്‍ഡോര്‍ ഷോട്ടുകളിലൂടെയും സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും കഥ വികസിക്കുന്ന രീതി അതിനു ഏറെ ഗുണകരമായി .  ചരിത്ര സംഭവം ആയതുകൊണ്ടും അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ ( എലിസബത്ത് രണ്ടാമ ) ഒക്കെ ഇപ്പോളും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നകൊണ്ടും ചരിത്രം വളച്ചൊടിച്ചു സിനിമാറ്റിക് ആക്കാതെ സത്യസന്ധമായി തന്നെ ആണ് കഥ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് . അതിന്‍റെ പേരില്‍ ആരും വിമര്‍ശിച്ചില്ല അന്ന് എന്നും തോന്നുന്നു . സംസാരിക്കാന്‍ ഉള്ള ബുദ്ധിമുട്ടും , വിക്കും അതുണ്ടാക്കുന്ന മാനസിക പിരിമുറുക്കത്തില്‍ ഉഴലുകയും ചെയ്യുന്ന ചക്രവര്‍ത്തിയെ അതിനാടകീയത ഇല്ലാതെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് .

            സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സ്‌ ചരിത്രപരമായ കാരണം കൊണ്ടും സിനിമയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന രീതികൊണ്ടും വളരെ മികച്ചതായി തോന്നി .  പതുക്കെ പതുക്കെ അതിജീവിച്ചു വരുന്ന രാജാവിന്‌  മുന്നില്‍ മറ്റൊരു പ്രതിസന്ധി . രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് രാഷ്ട്രത്തെയും ലോകത്തെയും റേഡിയോയിലൂടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു സംസാരിക്കണം .  ആ പ്രതിസന്ധി  SPEECH THERAPISTന്‍റെ സഹായത്താല്‍ നേരിട്ട് വളരെ വിജകരമായി പ്രസംഗം പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നു .

 ചരിത്രത്തില്‍ അത്ര പ്രധാനം  ഇല്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ സംഭവത്തെ ഹൃദയത്തില്‍ തൊടുന്ന രീതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍  കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്  സിനിമയില്‍ . രാജാവും ചക്രവര്‍ത്തിയും ഒക്കെ അതിനപ്പുറം വെറും മനുഷ്യനായി മാത്രമേ ഈ സിനിമയില്‍ അനുഭവവേദ്യമായോള്ളൂ.  ഒരു തരത്തില്‍ ചിന്തിച്ചാല്‍ ചരിത്രത്തോടൊപ്പം മനുഷ്യപക്ഷത്തു നില്‍ക്കുകയും  , മനുഷ്യനോടൊപ്പം നിന്ന് ഒരു ചരിത്ര വീക്ഷണവും നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഈ സിനിമയില്‍ എന്ന് തോന്നിപോയി .  അകാദമി അവാര്‍ഡ്‌ , ഗോള്‍ഡന്‍ ഗ്ലോബ്  തുടങ്ങി അഭിനയത്തിനും സംവിധാനത്തിനും  തിരകഥക്കും ഒക്കെ ഒരുപാടു പുരസ്കാരങ്ങള്‍ വാരിക്കൂട്ടിയ സിനിമകൂടി ആണ് ദി കിങ്ങ്സ് സ്പീച് .

           കണ്ടിരിക്കേണ്ട സിനിമകളില്‍ ഒന്ന് തന്നെയായ ഈ ചിത്രം ലോകമെമ്പാടും വിമര്‍ശകരുടെയും , സിനിമാ ആസ്വാദകരുടെയും ഒരുപാടു നല്ല വാക്ക് കേട്ടതാണ് . കണ്ടിട്ടിലെങ്കില്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുക . ഒരു സമയ നഷ്ടം ആയി എന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നില്ല .
                                                                              (വഴിപോക്കന്‍ )

ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ - തലയ്ക്കു പിടിക്കുമ്പോള്‍

               ഇന്നലെ ആഷിക് അബുവിന്‍റെ പുതിയ ചിത്രം ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ കണ്ടു . വിവാദങ്ങളെയും വിമര്‍ശങ്ങളെയും ഒക്കെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ നല്ല  ചങ്കൂറ്റം ഉള്ള സിനിമ എന്ന് തന്നെ വിളിക്കണം ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌നെ .   സാറ്റലൈറ്റ് വിപണനത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സിനിമയെ അളക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് ഒരു രണ്ടാംനിര നായകന്മ്മാര്‍ പോലുമില്ലാതെ ,  സ്റ്റാര്‍വാല്യൂ തീരെ ഇല്ലാത്ത ചിലരെ വച്ച്,  മര്യാദക്ക് ഒരു കഥയോ , തിരക്കഥയോ ഇല്ലാതെ , ഒരു നായികയുടെപോലും സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതെ ഇങ്ങനെയൊരു ചിത്രം ചെയ്യാന്‍ ഉള്ള പരിശ്രമം ചങ്കൂറ്റം അല്ലാതെ പിന്നെ എന്താണ് . ?  പക്ഷെ  ചങ്കൂറ്റം കൊണ്ട് മാത്രം സിനിമ നന്നാവില്ലല്ലോ . വിവാദങ്ങള്‍ക്കും വിമര്‍ശങ്ങള്‍ക്കും ഒക്കെ അപ്പുറം ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ ഒരു സിനിമ എന്ന നിലയില്‍ അര്‍ഹിക്കുന്ന സ്ഥാനവും ചില ഇഷ്ടക്കേടുകളും   ഒന്ന് വിലയിരുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ് .

             വിവാദം പൊട്ടിപുറപെട്ടപ്പോള്‍ ഫേസ്ബുക്ക്‌ നിരൂപകരും നമ്മുടെ സദാചാര പട്ടാളക്കാരും ഒക്കെ ആരോപിച്ചപ്പോലെ കഞ്ചാവ് , കള്ളുകുടി, തുടങ്ങിയവയെ മഹത്വവല്‍ക്കരിക്കുന്ന ഒരു STONER സിനിമ ആയി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല . സമീപകാലത്ത് "കിളിപോയി " ആയിരുന്നു ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു ഒത്ത കഞ്ചാവ് സിനിമ . അതുപോലെയൊന്നും അതിനെയെല്ലാം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയോ കഞ്ചാവ് വലിയും കള്ളുകുടിയും കാണിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉണ്ടാകുകയോ ചെയ്ത ഒരു സിനിമ അല്ല ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ . സിനിമ പറയുന്ന കഥയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ഇടതു അല്ലാതെ അനാവശ്യമായി ഒരു മഹത്വവല്‍ക്കരണം തോന്നിയതും ഇല്ല .

            വളരെ ലളിതമായ  ഒരു പ്ലോട്ട് ആണ് ഈ സിനിമയുടേതു . വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം നാട്ടില്‍ എത്തുന്ന മൈക്കിള്‍( പ്രതാപ്‌ പോത്തന്‍ ) തന്‍റെ പഴയ സ്കൂള്‍ ചെങ്ങാതിമാരെ പത്രപരസ്യം കൊടുത്തു കണ്ടു പിടിക്കുന്നു . അങ്ങനെ അവര്‍ ഒന്നിക്കുന്നു . അവര്‍ക്ക് കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ഒത്തുക്കൂടി ആ നല്ലകാലം ആഘോഷിക്കണം . പോയ്‌പ്പോയ ബാല്യത്തെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാന്‍ ശ്രമിക്കണം  ഒപ്പം അവരുടെ കൌമാര കാലത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്ക് പൂര്‍ണമാക്കാന്‍ അന്ന് അവര്‍ വലിച്ചിരുന്ന ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ എന്ന കഞ്ചാവ് വീണ്ടും ഒന്ന് വലിക്കണം . അതിനായി അവര്‍ യാത്ര പോകുന്നതും തുടര്‍ന്നുള്ള സംഭവ വികാസങ്ങളും ആണ് പിന്നെ സിനിമയില്‍ ഉള്ളത് .  വലിയ ആകാംഷയോ ത്രില്ലെര്‍ സ്വഭാവമോ ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ കഥയെ ആവും വിധം ലളിതമായി എന്നാല്‍ മനോഹരമായി തന്നെ അവതരിപ്പിക്കുക മാത്രമേ ഈ സിനിമയിലൂടെ ആഷിക് അബു ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളൂ. പക്ഷെ അത് ഒരു ആത്മാര്‍ഥശ്രമം ആയിരുന്നു എന്നു പറയാതെ വയ്യ .

                ഈ സിനിമയുടെ ആത്മാവ് ഷൈജു ഖാലിദിന്‍റെ  ക്യാമറ തന്നെ ആണ് . ഇടുക്കിയുടെ മനോഹാരിത കോടമഞ്ഞിന്റെ കുളിരിനൊപ്പം മനോഹരമായി നല്ല ക്ലോസ് റേഞ്ചില്‍ ഒപ്പിയെടുത്ത് ഷൈജു ഈ സിനിമയുടെ സീനുകള്‍ എല്ലാം മനോഹരമാക്കി . മടുപ്പിക്കാതെ പിടിച്ചിരുത്താന്‍ ഇതിലെ VISUAL RICHNESS നു സാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത് ഷൈജുവിന്‍റെ മികവു തന്നെ ആണ് . രണ്ടാമതായി  ആ സന്തോഷക്കൂട്ടം , ബാബു ആന്റണി , രവീന്ദ്രന്‍ , മണിയന്‍പിള്ള , വിജയരാഘവന്‍ , പ്രതാപ്‌ പോത്തന്‍ . അവരുടെ സന്തോഷങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം  അവരുടെ യാത്രയില്‍ നമ്മളെയും കൂട്ടികൊണ്ട്പോകുന്നു . വല്ലാത്ത ഒരു energetic ഫീല്‍ സിനിമക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതില്‍ ഈ വയസന്‍ സംഘം നല്ല പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ബാലതാരങ്ങള്‍ നടത്തിയ മികച്ച പ്രകടനവും വിസ്മരിച്ചു കൂടാ .  ഭൂതവും വര്‍ത്തമാനവും മാറി മാറി കണ്ടു കൊണ്ട്  കഥക്കൊപ്പം നമ്മള്‍ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു അനുഭൂതി ഉണ്ടാകുന്നുമുണ്ട് . ക്ലൈമാക്സ്‌ ലെ ആ സസ്പെന്‍സ് സാന്നിധ്യം വഴിപോക്കനായിട്ടു പൊളിക്കുന്നില്ല .  തിയേറ്റര്‍ തടവറയും ടിക്കറ്റിന്റെ കാശു പിഴയും ആയി അനുഭവപ്പെടാത്ത സിനിമകളുടെ കൂടെ എന്നും മനസുകൊണ്ട് നിന്നിട്ടുണ്ട് വഴിപോക്കന്‍ . കൂടുതല്‍ ഗഹനമായ ചിന്തയോ ആശയങ്ങളോ ഒന്നും മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍കൂടിയും  നന്നായിട്ട് ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ . മാരകമായ കഥ വേണമെന്നു വാശിഉള്ളവര്‍ ആ വഴിക്ക് പോകാതിരുന്നാല്‍ നന്ന് .


             ഈ സിനിമ റിലീസിന് മുന്‍പ് ഉണ്ടാക്കിയ പോസ്റ്റര്‍ വിവാദങ്ങളും മറ്റും ഇനി ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടതില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു . ആ വഴിക്ക് സിനിമക്ക് പ്രൊമോഷന്‍ കിടിയിരുന്നോ എന്ന് സംശയമാണ് . പക്ഷെ സിനിമ നേരിട്ട മറ്റൊരു വല്യ വെല്ലുവിളി ഇതൊരു സ്റ്റോണര്‍ സിനിമ ആണെന്ന് ആയിരുന്നു . പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരു അനുഭവം എനിക്ക് ഉണ്ടായില്ല .കഥയില്‍ കഞ്ചാവ് ഒരു കഥാപാത്രമായി വരുന്നതുകൊണ്ട് ഒഴിവാക്കാന്‍ ആവാത്ത രംഗങ്ങളില്‍   മാത്രമേ  അത്  ഉപയോഗിച്ചിട്ടും  ഉള്ളു .  മുപ്പത്തിയഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങളുടെ അപ്പുറം തേടി പിടിച്ചു ഒന്നിക്കാന്‍ മാത്രം ആ സുഹൃത്തുക്കളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഘടകങ്ങളില്‍  നീല ചടയന്‍ കഞ്ചാവിന്റെ പുകയും ഉണ്ടായിരുന്നു . ആ പുകച്ചുരുളുകളുടെ നൊസ്റ്റാള്‍ജിയയിലേക്ക് ഉള്ള ആ സുഹൃത്തുക്കളുടെ  പ്രതിലോമഗതി അവരെ എത്തികുന്നത് മറ്റു ചില ഓര്‍മകളിലേക്ക് ആണ് . മറവിയുടെ കോട മൂടിപോയ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്‍റെ ചില മോശം ഓര്‍മകളിലേക്ക് . നമ്മുടെ  യുവ തലമുറ  ഇതില്‍ നിന്നൊക്കെ എന്ത് പ്രചോദനം ആണ് ഉള്‍ക്കൊള്ളുക എന്നത് കണ്ടറിയണം .

            പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തുകയും ഇടക്ക് സ്വയം വിവാദങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നത്കൊണ്ട് ആയിരിക്കും ആഷിക് അബുവിനു ചില  വട്ടപെരുകള്‍ ഒക്കെ വീണു തുടങ്ങി. മട്ടാഞ്ചേരി നോലന്‍, സ്പില്‍ബെര്‍ഗ് , കൊച്ചിന്‍ ടോറാന്റിനൊ  എന്നൊക്കെ കെട്ടു .  അദ്ധ്യായം തിരിച്ചു  ചില തലകെട്ടുകള്‍ നല്‍കി നടത്തിയ ചില ഹോളിവൂഡ്‌ പരീക്ഷണം ഈ ചീത്തപ്പേരുകള്‍ കൂട്ടാന്‍ മാത്രമേ ഉപകരിക്കു .  സാധാരണ MULTI LINEAR സിനിമകളിലും ( PULP FICTION പോലെ ) മറ്റും ഒക്കെ ഉപയോഗിച്ച് കാണാറുള്ള പഴയ ഹോളിവൂഡ്‌ ട്രിക്ക്  ഇതില്‍ ഒരു കല്ലുകടി ആയിട്ടാണ് അനുഭവപെട്ടതും .  പിന്നെ കാര്യമായ കഥ ഇല്ലാത്തതും ചിലര്‍ക്ക് അരോചകമായി തോന്നാം . ഊതിവീര്‍പ്പിച്ച ഒരു ബലൂണ്‍ ആയിട്ടെ അക്കൂട്ടര്‍ക്ക്‌ ഈ സിനിമ അനുഭവപ്പെടൂ. വിമര്‍ശനത്തിന്റെ മൂര്‍ച്ചകൊണ്ട് കുത്തി പൊട്ടിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു ബലൂണ്‍ . എങ്കിലും  പച്ചതെറി , ശരീര പ്രദര്‍ശനം , വ്യഭിചാരം , ആഭിചാരം , ഗര്‍ഭം തുടങ്ങിയ   പുതിയ പ്രവണതകളെ പരമാവധി അക്കറ്റിനിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉണ്ട് .  പക്ഷെ പകരം പരക്കുന്ന കഞ്ചാവ് പുകയും ആരോച്ചകമാകുന്നുണ്ട് എങ്കിലും .

             ഒരു നായിക ഇല്ലാത്ത സിനിമയാണ് ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ . അതൊരു കുറവായിട്ട് അനുഭപെട്ട സൗന്ദര്യ ആരാധകര്‍ കാണും പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരു നൂനത വഴിപോക്കന് തോന്നിയില്ല . പക്ഷെ നമ്മുടെ വൈവാഹിക ബന്ധങ്ങളിലെക്കും അതിന്‍റെ കെട്ടുറപ്പിലേക്കും ഒക്കെ എയ്യുന്ന അമ്പുകള്‍ തിരകഥാകൃതിന്റെ അല്ല മറിച്ചു സംവിധായകന്റെത് തന്നെ അവന്‍ ആണ് സാധ്യത . LIVING TOGETHER  എന്ന ആശയത്തില്‍ വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്ന സംവിധായകന് എന്ത് കുടുംബം , എന്ത് ബന്ധം എന്ത് ഭദ്രത ? അത് പക്ഷെ പറയസ്യമായി വിളിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ അന്തസായ കുടുംബജീവിതം നയിക്കുന്ന ബഹുപൂരിപക്ഷം പേരുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ അകത്താണ്  താന്‍ നില്‍ക്കുന്നത് എന്നത്  മറന്നതുപോലെ തോന്നി .

                കഥകൊണ്ട് പ്രേക്ഷകനെ കൊല്ലാതെ , ഉള്ള കഥ  സിനിമക്ക് മാത്രം സാധിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ആസ്വാദ്യകരമായ ഒരു അനുഭവമാക്കി മാറ്റുന്ന വിദേശ സിനിമാ സാങ്കേതങ്ങളോടാണ് ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌നു കൂടുതല്‍ അടുപ്പം .  ഇത് ഒരു വിദേശ സിനിമ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ കുറ്റം പറയുന്നവര്‍ ഒക്കെ superb, awesome, തുടങ്ങിയ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങള്‍ നടത്തിയേനെ . അധികം ചിന്തകള്‍ ഇല്ലാതെ , തിയേറ്ററില്‍  ഇരുന്നു ബുദ്ധിജീവി വിശകലനം നടത്താതെ  , മുന്‍വിധികളില്ലാതെ സിനിമ ആസ്വദിക്കാന്‍ വേണ്ടി പോകുന്നവരെ നിരാശപ്പെടുത്താത്ത ഒരു സിനിമ ആണ് ഇടുക്കി ഗോള്‍ഡ്‌ എന്നാണ് വഴിപോക്കന്റെ അഭിപ്രായം .  നമ്മുടെ പുതു തലമുറ  ഇതിനെ ഒരു സിനിമ ആയി മാത്രം കണ്ടു , ഇതില്‍നിന്നൊരു മോശം പ്രചോദനവും ഉള്കൊള്ളാതിരിക്കട്ടെ .


TAIL PIECE :-   പ്രതാപ്‌ പോത്തനും പി സി ജോര്‍ജ്ജ്ഉം തമ്മില്‍ ഒരു തെറി മത്സരം നടത്തിയാല്‍ ആരു ജയിക്കും ?  ഏതായാലും ഇത്രയും നന്നായി അസഭ്യം പറയാന്‍ അറിയാവുന്ന അദ്ദേഹത്തെ നമ്മുടെ ന്യൂ ജെനറേഷന്‍ സിനിമാക്കാര്‍ വേണ്ട വിധത്തില്‍ അറിയാതെ പോയി ...

                                               (വഴിപോക്കന്‍ )